Kto może ubiegać się o zwrot kosztów leczenia jako wydatków nadzwyczajnych?

Każdy, kto może udowodnić koszty leczenia, może je również uwzględnić w zeznaniu podatkowym. W tym celu potrzebny jest paragon, faktura, a w niektórych przypadkach zaświadczenie lekarskie. Nie ma znaczenia, czy wydatek dotyczy własnej choroby, choroby małżonka czy dziecka, na które przysługuje zasiłek rodzinny. Liczy się data zapłaty rachunku, a nie data jego wymagalności.

(2021): Kto może ubiegać się o zwrot kosztów leczenia jako wydatków nadzwyczajnych?

Co mogę odliczyć jako koszty leczenia?

Jako koszty leczenia można odliczyć wszystkie wydatki poniesione w związku z chorobą. Można je wpisać w zeznaniu podatkowym jako wydatki nadzwyczajne w nieograniczonej wysokości.

Urząd skarbowy automatycznie odlicza znośne obciążenie własne, które zależy od Państwa dochodów, stanu cywilnego i liczby dzieci. To obciążenie wynosi od jednego do siedmiu procent rocznego dochodu i jest uwzględniane przy wszystkich ogólnych wydatkach nadzwyczajnych, do których należą również koszty leczenia.

Do wydatków, które można zgłosić jako koszty leczenia, należą:

• leczenie lekarskie
• sanatoria, fizjoterapia itp.
• usługi opiekuńcze
• leczenie u naturoterapeuty lub homeopaty
• leki
• dopłaty w aptece
• środki medyczne
• pobyt w szpitalu
• dojazdy do lekarza, szpitala, na fizjoterapię itp.

Koszty dojazdu: Jeśli korzystają Państwo z transportu publicznego, mogą Państwo odliczyć rzeczywiste koszty, dlatego proszę zachować bilety. Jeśli jednak jeżdżą Państwo samochodem, można odliczyć ryczałt w wysokości 0,30 Euro za kilometr.

Można również zgłosić koszty protezy dentystycznej lub kuracji. Nie dotyczy to jednak wydatków na wizyty u chorego lub działania zapobiegawcze, takie jak dieta czy masaż pleców dla relaksu.

Odwrotnie, muszą Państwo również odliczyć zwroty lub dopłaty z kasy chorych, ubezpieczenia emerytalnego lub wypadkowego od swoich wydatków, zanim zgłoszą je Państwo w zeznaniu podatkowym. Nie muszą Państwo jednak uwzględniać płatności z ubezpieczenia na wypadek choroby.

Wyjątek dotyczy niektórych świadczeń bonusowych z Państwa ustawowej kasy chorych. Oznacza to, że jeśli ustawowa kasa chorych w ramach programu bonusowego promującego zdrowe zachowania (zgodnie z § 65a SGB V) zwraca koszty działań zdrowotnych, które nie są objęte regularnym zakresem ubezpieczenia i zostały wcześniej sfinansowane prywatnie przez ubezpieczonych, zwrot ten jest świadczeniem kasy chorych, a nie zwrotem składek. Składki na ubezpieczenie zdrowotne, które można odliczyć jako wydatki specjalne, nie są zatem pomniejszane o kwotę zwrotu kosztów. Takie świadczenie kasy chorych ma miejsce tylko w przypadkach, gdy zgodnie z konkretnymi warunkami modelu bonusowego ubezpieczony musiał wcześniej ponieść koszty dodatkowych działań zdrowotnych, które następnie zostały zwrócone na podstawie dowodu kosztów ((pismo BMF z 6.12.2016, IV C 3 - S 2221/12/10008; wyrok BFH z 1.6.2016, X R 17/15).

(2021): Co mogę odliczyć jako koszty leczenia?

Jak muszę udokumentować koszty leczenia?

Muszą Państwo udokumentować wydatki na leki, środki lecznicze i inne koszty leczenia za pomocą dowodów. Ponadto urząd skarbowy wymaga, aby mogli Państwo udowodnić, że przyjmowanie leków lub leczenie było medycznie konieczne. W tym celu zazwyczaj potrzebna jest recepta lekarska. W przypadku choroby przewlekłej zazwyczaj wystarczy jednorazowe przedstawienie zaświadczenia. Jeśli okulista przepisał Państwu okulary, wystarczy potwierdzenie od optyka, aby uzasadnić konieczność wydatków na kolejne okulary.

W niektórych przypadkach konieczność medyczna musi być potwierdzona zaświadczeniem lekarza urzędowego lub zaświadczeniem Służby Medycznej Kas Chorych. Ważne jest, aby uzyskać to potwierdzenie przed rozpoczęciem leczenia lub przed zakupem środka leczniczego. Ten rygorystyczny dowód jest wymagany w następujących przypadkach:

• kąpiele lecznicze lub kuracje; w przypadku kuracji profilaktycznej należy również potwierdzić ryzyko choroby, której zapobiegnie kuracja, w przypadku kuracji klimatycznej medycznie wskazane miejsce kuracji i przewidywany czas trwania kuracji,
• leczenie psychoterapeutyczne,
• medycznie konieczne zakwaterowanie poza miejscem zamieszkania dziecka podatnika cierpiącego na dysleksję lub inne niepełnosprawności,
• konieczność opieki nad podatnikiem przez osobę towarzyszącą, o ile nie wynika to już z legitymacji osoby ciężko niepełnosprawnej,
• środki medyczne, które są uważane za ogólne przedmioty codziennego użytku,
• naukowo nieuznane metody leczenia, takie jak terapie komórkami świeżymi i suchymi, terapie tlenowe, chelatacyjne i autologiczne.

(2021): Jak muszę udokumentować koszty leczenia?

Czy mogę również odliczyć od podatku leki nie na receptę?

Wydatki na leki są odliczane jako koszty nadzwyczajne, jeśli zostały przepisane przez lekarza lub uzdrowiciela.

Wiele leków, które nie są na receptę, znajduje się na tzw. liście negatywnej, co oznacza, że lekarz nie może ich przepisać na koszt kasy chorych (leki bagatelne). Takie leki są często kupowane bez recepty na własny koszt w ramach samoleczenia, ale często urząd skarbowy odmawia ich uznania podatkowego.

Jednak także leki i środki lecznicze, które nie są na receptę, mogą być odliczane jako koszty nadzwyczajne, jeśli ich zakup jest medycznie uzasadniony. Ma to miejsce, gdy lekarz przepisuje leki na receptę prywatną.

(2021): Czy mogę również odliczyć od podatku leki nie na receptę?

Kiedy koszty alternatywnych metod leczenia podlegają odliczeniu?

Alternatywne metody leczenia to procedury lecznicze, które nie są jeszcze powszechnie uznawane naukowo. Dotyczy to na przykład terapii komórkami świeżymi i suchymi, terapii tlenowej, chelatowej i autologicznej, terapii ozonowej, metody ajurwedyjskiej, spożywania mleka klaczy w przypadku zapalenia wątroby, terapii polem magnetycznym, terapii delfinami itp.

Wydatki na takie alternatywne metody leczenia można również odliczyć jako koszty leczenia w ramach kosztów nadzwyczajnych - jednak pod następującym warunkiem: Należy udowodnić medyczną konieczność leczenia za pomocą zaświadczenia od lekarza urzędowego lub zaświadczenia Służby Medycznej kas chorych i uzyskać to zaświadczenie przed rozpoczęciem leczenia. Podstawą prawną jest § 33 ust. 4 EStG oraz § 64 ust. 1 EStDV.

(2021): Kiedy koszty alternatywnych metod leczenia podlegają odliczeniu?

Jak uwzględnia się koszty przebudowy związanej z niepełnosprawnością?

Osoby, które nagle doznały niepełnosprawności i chcą dalej mieszkać w swoim dotychczasowym otoczeniu, często muszą przeprowadzić znaczne prace adaptacyjne w mieszkaniu lub domu. Koszty przystosowania mieszkania do potrzeb osób niepełnosprawnych mogą być odliczone jako nadzwyczajne obciążenia zgodnie z § 33 EStG, przy czym urząd skarbowy uwzględnia dopuszczalne obciążenie.

Dotyczy to zarówno prac budowlanych związanych z niepełnosprawnością w istniejącym budynku, jak i przy budowie nowego domu. Zgodnie z nowym stanowiskiem Federalnego Trybunału Finansowego nie ma znaczenia, "czy dodatkowe koszty wynikające z choroby lub niepełnosprawności powstają w ramach budowy nowego budynku, modernizacji starego budynku, przebudowy już użytkowanego domu lub mieszkania wynajmowanego" (wyrok BFH z 24.2.2011, BStBl. 2011 II s. 1012).

Dotowane są na przykład budowa rampy dla wózków inwalidzkich, stworzenie bezbarierowego wejścia do domu, urządzenie łazienki przystosowanej dla osób niepełnosprawnych, przekształcenie pomieszczenia na parterze w sypialnię, poszerzenie drzwi dla wózków inwalidzkich itp.

Wydatki na dostosowanie mieszkania do potrzeb osób niepełnosprawnych nie są pokrywane przez ryczałt dla osób niepełnosprawnych, ponieważ obejmuje on jedynie bieżące i typowe dodatkowe wydatki osoby niepełnosprawnej. Wydatki te mogą być dodatkowo odliczone.

Zgodnie z nowym stanowiskiem Federalnego Trybunału Finansowego urząd skarbowy nie może już odmówić uznania kosztów budowy z argumentem, że uzyskują Państwo w ten sposób wartość wzajemną. Nie jest również już uzasadniony argument, że prace budowlane są korzystne nie tylko dla osób niepełnosprawnych, ale także dla osób pełnosprawnych, a zatem stanowią korzyść rynkową.

Obecnie Sąd Finansowy w Münster niestety orzekł, że wydatki na utworzenie ścieżki przystosowanej dla wózków inwalidzkich w ogrodzie domu jednorodzinnego nie są konieczne, jeśli po drugiej stronie domu znajduje się taras dostępny dla wózka inwalidzkiego. W związku z tym wydatki nie mogą być odliczone jako nadzwyczajne obciążenia. Niemniej jednak koszty robocizny można odliczyć jako usługi rzemieślnicze w wysokości 20 procent (maksymalnie 1.200 Euro) od podatku (wyrok z 15.1.2020, 7 K 2740/18 E).

(2021): Jak uwzględnia się koszty przebudowy związanej z niepełnosprawnością?

Co mogą osoby niepełnosprawne odliczyć jako koszty dojazdu?

Osoby niepełnosprawne mogą odliczyć wydatki na przejazdy prywatne w „odpowiednim zakresie” jako koszty nadzwyczajne ogólnego rodzaju zgodnie z § 33 EStG, przy czym urząd skarbowy uwzględnia dopuszczalne obciążenie. Ta interesująca ulga podatkowa jest przyznawana dodatkowo do ryczałtu z tytułu niepełnosprawności. Zakres ulgi podatkowej zależy jednak od rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Wyróżnia się dwie grupy:

1. Osoby z trudnościami w poruszaniu się i staniu z GdB od 80 lub z GdB od 70 i oznaczeniem „G”: Osoby te mogą odliczyć wszystkie nieuniknione przejazdy spowodowane niepełnosprawnością w celu załatwienia spraw prywatnych jako koszty nadzwyczajne, o ile zostaną one udokumentowane lub uprawdopodobnione (pismo BMF z 29.4.1996, BStBl. 1996 I s. 446). Bez dowodu urząd skarbowy uznaje przebieg 3.000 km, co odpowiada ryczałtowi w wysokości 900 Euro (3.000 km x 0,30 Euro).
2. Osoby z wyjątkowymi trudnościami w poruszaniu się z oznaczeniem „aG”, osoby niewidome lub niepełnosprawne z oznaczeniem „H” i „Bl”. Osoby te mogą odliczyć nie tylko wydatki na nieuniknione przejazdy spowodowane niepełnosprawnością, ale także na przejazdy rekreacyjne, wypoczynkowe i odwiedziny, o ile zostaną one udokumentowane lub uprawdopodobnione (pismo BMF z 29.4.1996, BStBl. 1996 I s. 446). Urząd skarbowy uznaje udokumentowane lub uprawdopodobnione przejazdy nie w sposób nieograniczony, lecz tylko w „odpowiednim zakresie”. Za odpowiedni uznaje się przebieg 15.000 km rocznie, jednak nie ma ryczałtu (wyrok BFH z 2.10.1992, BStBl. 1993 II s. 286).

Od 2021 r. ryczałt na koszty przejazdów spowodowanych niepełnosprawnością jest nawet zapisany w ustawie: Wynosi on dla

• pierwszej grupy: 900 Euro,
• drugiej grupy: 4.500 Euro.

Urząd skarbowy, jak dotychczas, uwzględni dopuszczalne obciążenie przy tych ryczałtach (§ 33 ust. 2a EStG, wprowadzony ustawą o ryczałcie dla osób niepełnosprawnych z 9.12.2020).
Nowe przepisy wchodzą w życie od publikacji ustawy – od 15.12.2020.

Do grupy 2 należą teraz - oprócz osób z oznaczeniami „aG”, „Bl” i „H” - także osoby z oznaczeniem „TBl” (głuchoniewidomi). Oznaczenie to zostało wprowadzone w 2017 r. w prawie socjalnym, aby podkreślić równouprawnienie z oznaczeniem „Bl”. Rozszerzenie ma charakter deklaratywny, ponieważ osoby z oznaczeniem „Bl” i/lub oznaczeniem „TBl” zawsze otrzymują również oznaczenie „H”.

Dotychczasowe uznawanie kosztów przejazdów osób niepełnosprawnych na podstawie zarządzeń BMF zostaje teraz zastąpione ustawową regulacją ryczałtową w § 33 EStG. Ma to na celu odciążenie obywateli z obowiązków dowodowych oraz urzędów skarbowych z czynności kontrolnych.

• Poza tymi ryczałtami na koszty przejazdów nie powinny być uwzględniane żadne inne koszty przejazdów lub pojazdów spowodowane niepełnosprawnością jako koszty nadzwyczajne.
• Jeśli zostanie wykorzystany wyższy ryczałt w wysokości 4.500 Euro, nie można dodatkowo ubiegać się o ryczałt w wysokości 900 Euro.
• Nowa regulacja ryczałtowa jest tak samo wysoka jak dotychczasowe maksymalne kwoty.
• W celu udokumentowania warunków uprawniających do ryczałtu na koszty przejazdów spowodowanych niepełnosprawnością oraz ryczałtów dla osób niepełnosprawnych zgodnie z § 33b EStG mają obowiązywać jednolite przepisy. Obejmuje to również zrównanie oznaczenia „H” z poziomami opieki 4 i 5. Nie przewiduje się również żadnych ograniczeń w stosunku do obecnego stanu w zakresie kręgu osób uprawnionych. Ma to zostać wyjaśnione poprzez uzupełnienie § 64 EStDV i bezpośrednie odniesienie do § 65 EStDV. W § 65 EStDV szczegółowo uregulowano dowody niepełnosprawności.

(2021): Co mogą osoby niepełnosprawne odliczyć jako koszty dojazdu?

Jak uwzględnia się koszty pobytu w domu opieki?

W przypadku zakwaterowania z powodu potrzeby opieki w domu opieki, domu opieki dla osób starszych lub na oddziale opieki w domu seniora lub rezydencji, wysokie koszty mogą być na szczęście odliczone jako koszty nadzwyczajne.

Do odliczanych wydatków należą nie tylko koszty usług medycznych i opieki, ale także koszty zakwaterowania i wyżywienia. Ponieważ wydatki na pobyt w domu opieki są w całości traktowane jako koszty leczenia.

Odliczane koszty należy jednak pomniejszyć o

• zasiłek pielęgnacyjny z ustawowego lub prywatnego ubezpieczenia pielęgnacyjnego.
• oszczędności wynikające z likwidacji gospodarstwa domowego. Oszczędności te wynoszą w 2021 roku 812 Euro miesięcznie i 27,07 Euro dziennie.
• znośne obciążenie, które zależy od stanu cywilnego i dochodów i wynosi od 1 do 7 %.

Jeśli osoby starsze przeprowadzają się do "zwykłego" domu seniora, koszty pobytu niestety nie podlegają odliczeniu podatkowemu. W takim przypadku koszty zakwaterowania są traktowane jako koszty utrzymania. Jeśli jednak później wystąpi potrzeba opieki, od tego momentu koszty pobytu i opieki mogą być w pełni odliczone jako koszty nadzwyczajne, przy czym urząd skarbowy uwzględnia znośne obciążenie (pismo BMF z 20.1.2003, BStBl. 2003 I s. 89).

(2021): Jak uwzględnia się koszty pobytu w domu opieki?

Jakie znaczenie ma zaświadczenie od lekarza urzędowego?

Dla urzędników skarbowych trudne jest ustalenie, czy wydatki służą leczeniu lub złagodzeniu choroby i są tym samym odliczane od podatku, czy też są przeznaczone na ogólną profilaktykę i utrzymanie zdrowia i w związku z tym nie mogą być odliczone od podatku.

W każdym razie urzędnicy skarbowi nie posiadają wiedzy fachowej, aby obiektywnie ocenić wskazania medyczne. Dlatego w niektórych przypadkach wymagają zaświadczenia od lekarza urzędowego lub służby medycznej kas chorych, z którego jednoznacznie wynika choroba i wskazania medyczne. Zaświadczenie to musi być koniecznie uzyskane przed rozpoczęciem leczenia. Na tych dwóch przeszkodach poległo już wielu uczciwych obywateli, którzy zostali obciążeni często wysokimi kosztami leczenia.

Od 2012 roku przypadki, w których należy uzyskać zaświadczenie od lekarza urzędowego lub służby medycznej kas chorych i przedstawić je w urzędzie skarbowym, są wyraźnie określone w ustawie (§ 64 ust. 1 nr 2 EStDV):

• kąpielisko lub kuracja; w przypadku kuracji profilaktycznej należy również potwierdzić ryzyko choroby, której zapobieżenie ma na celu kuracja, w przypadku kuracji klimatycznej należy potwierdzić medycznie wskazane miejsce kuracji i przewidywany czas trwania kuracji,
• leczenie psychoterapeutyczne,
• medycznie konieczne zakwaterowanie poza miejscem zamieszkania dziecka podatnika cierpiącego na dysleksję lub inne niepełnosprawności,
• konieczność opieki nad podatnikiem przez osobę towarzyszącą, o ile nie wynika to już z legitymacji osoby niepełnosprawnej,
• medyczne środki pomocnicze, które są uważane za ogólne przedmioty codziennego użytku,
• metody leczenia nieuznawane naukowo, takie jak leczenie świeżymi i suchymi komórkami, terapia tlenowa, chelatowa i autologiczna.

W innych przypadkach urząd skarbowy musi uznać zgłoszone koszty i nie może żądać zaświadczenia od lekarza urzędowego. Wydatki na leczenie eurytmią leczniczą można odliczyć jako nadzwyczajne obciążenia zgodnie z § 33 EStG. Nie jest wymagane przedstawienie zaświadczenia od lekarza urzędowego, wystarczy zalecenie lekarza rodzinnego. Eurytmia lecznicza nie jest metodą nieuznawaną naukowo, lecz jako część antropozofii jest uznawana w prawie ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego jako szczególny kierunek terapii (wyrok BFH z 26.2.2014, VI R 27/13).

(2021): Jakie znaczenie ma zaświadczenie od lekarza urzędowego?

Koszty liposukcji podlegające odliczeniu od podatku?

Odsysanie tłuszczu jest ogólnie uważane za zabieg kosmetyczny. Pod względem podatkowym oznacza to, że koszty nie są uznawane za koszty leczenia w ramach nadzwyczajnych obciążeń. Jednak takie zabiegi nie zawsze są wykonywane w celach estetycznych, ale często z powodów medycznych.

Odsysanie tłuszczu (liposukcja) w leczeniu obrzęku lipidowego to operacja polegająca na odsysaniu komórek tłuszczowych z określonych miejsc pod skórą za pomocą kaniul. Obrzęk lipidowy to zaburzenie rozmieszczenia tłuszczu, które występuje głównie w okolicach ud, pośladków i bioder, po wewnętrznej stronie kolan i łydek. Choroba ta jest lepiej znana jako zjawisko bryczesów lub nogi kolumnowe. Pytanie brzmi, czy liposukcja jest zawsze zabiegiem kosmetycznym, którego koszty nie podlegają odliczeniu podatkowemu, czy też jest to zabieg medycznie konieczny, którego koszty można uwzględnić jako nadzwyczajne obciążenia.

Sąd Finansowy Badenii-Wirtembergii nie uznał kosztów liposukcji w leczeniu obrzęku lipidowego nóg i ramion za nadzwyczajne obciążenie, ponieważ liposukcja jest metodą leczenia naukowo nieuznaną. Takie koszty leczenia można odliczyć tylko wtedy, gdy medyczna konieczność zostanie potwierdzona zaświadczeniem lekarskim. W tym przypadku tak nie było (FG Badenia-Wirtembergia z 4.2.2013, 10 K 542/12).

Obecnie Federalny Sąd Finansowy odrzucił stanowisko sądu finansowego, że liposukcja nie jest naukowo uznaną metodą leczenia. Brakowało logicznej, racjonalnej oceny dowodów. "Jeśli sąd finansowy nie ma wymaganej wiedzy fachowej, aby ocenić kwestię naukowego uznania, należy zasięgnąć opinii biegłego" (wyrok BFH z 26.6.2014, VI R 51/13).

Pytanie brzmi więc, czy liposukcja jest naukowo uznaną metodą leczenia obrzęku lipidowego.

Zgodnie z opinią BFH metoda leczenia jest naukowo uznana, "jeśli jakość i skuteczność odpowiadają ogólnie uznanym standardom wiedzy medycznej. Przyjmuje się to, gdy zdecydowana większość odpowiednich specjalistów (lekarzy, naukowców) popiera metodę leczenia i istnieje konsensus co do celowości terapii. Z reguły wymaga to, aby można było przedstawić wiarygodne, naukowo weryfikowalne stwierdzenia dotyczące jakości i skuteczności metody. Sukces musi wynikać z naukowo poprawnie przeprowadzonych badań dotyczących liczby leczonych przypadków i skuteczności metody. Terapia musi być skuteczna w wystarczającej liczbie przypadków, aby można było ją bezpiecznie ocenić" (wyrok BFH z 26.6.2014, VI R 51/13).

Z decyzji można wywnioskować, że BFH chce uznać koszty leczenia jako nadzwyczajne obciążenia. W tym celu sąd finansowy musi teraz dokładnie ustalić, czy liposukcja jest naukowo uznaną metodą. Problem z tą metodą leczenia polega na tym, że często mylona jest z czysto kosmetyczną operacją. Dlatego w podobnych przypadkach zaleca się złożenie odwołania od odmownej decyzji podatkowej i powołanie się na wyrok BFH.

(2021): Koszty liposukcji podlegające odliczeniu od podatku?

Jak odliczyć siłownię od podatku

Więcej sportu to prawdopodobnie jedno z najpopularniejszych postanowień noworocznych. Co wielu osobom może być nieznane: koszty siłowni można odliczyć od podatku jako wyjątkowe obciążenie.

Redukcja nadwagi, rzucenie palenia lub złagodzenie bólu pleców: sport pomaga w walce z wieloma złymi nawykami i dolegliwościami. Wiele osób korzysta z oferty siłowni, aby się poruszać. Osoby, które robią to z powodu choroby, mogą odliczyć składkę członkowską od podatku. Dwa warunki muszą być spełnione, jak informuje Vereinigte Lohnsteuerhilfe e. V. (VLH):

1. Sport łagodzi lub leczy chorobę

Koszty siłowni można odliczyć od podatku, jeśli oferta jest wykorzystywana ze względów zdrowotnych: sport musi być niezbędny do złagodzenia lub wyleczenia choroby – na przykład w przypadku przepukliny dysku. Urząd skarbowy wymaga odpowiedniego zaświadczenia od właściwego lekarza urzędowego.

Aby uzyskać takie zaświadczenie, najpierw potrzebne jest zaświadczenie od lekarza rodzinnego. Po jego wystawieniu można umówić się na wizytę w odpowiednim urzędzie zdrowia z lekarzem urzędowym. Jeśli potwierdzi on diagnozę lekarza rodzinnego, zostanie wystawione zaświadczenie urzędowe.

Bardzo ważne: Zaświadczenie urzędowe musi być dostępne przed zawarciem członkostwa w siłowni.

2. Trening jest prowadzony przez lekarza lub naturopatę

Właściwy urząd skarbowy akceptuje koszty siłowni tylko wtedy, gdy trening odbywa się „zgodnie z dokładnym indywidualnym zaleceniem i pod nadzorem lekarza, naturopaty lub innej osoby uprawnionej do wykonywania zawodu medycznego”, jak orzekli sędziowie Federalnego Trybunału Finansowego w wyroku z 14 sierpnia 1997 r. Sport musi więc odbywać się regularnie pod nadzorem wykwalifikowanej osoby.

Jeśli oba warunki są spełnione – zaświadczenie urzędowe i regularne instrukcje lekarza, naturopaty lub podobnie wykwalifikowanej osoby – składki na siłownię można odliczyć jako wyjątkowe obciążenie.

Przy okazji: Jeśli składkę członkowską na siłownię pokrywa kasa chorych, koszty nie mogą być wpisane w zeznaniu podatkowym.

(2021): Jak odliczyć siłownię od podatku