(2021) Jak działa rozwiązanie inwestycyjnej ulgi podatkowej?

Rozwiązanie kwoty inwestycyjnej prowadzi do różnych skutków w trzech możliwych scenariuszach:

(1) Rzeczywiste koszty odpowiadają prognozowanym kosztom inwestycji:
Jeśli prognozowane koszty inwestycji odpowiadają rzeczywistym kosztom, w roku obrotowym nabycia lub wytworzenia, przy maksymalnym obniżeniu kosztów nabycia lub wytworzenia, nie ma wpływu na zysk. Pozabilansowe zwiększenie zysku można w pełni zrekompensować poprzez obniżenie kosztów nabycia lub wytworzenia zainwestowanego środka trwałego.

(2) Rzeczywiste koszty są wyższe niż prognozowane koszty inwestycji:
Jeśli rzeczywiste koszty są wyższe niż prognozowane koszty inwestycji, maksymalne możliwe obniżenie podstawy opodatkowania przekracza kwotę inwestycyjną uwzględnioną w poprzednim roku. Wysokość różnicy nie stanowi jednak wydatku obniżającego zysk, ponieważ obniżenie kosztów nabycia lub wytworzenia nie może być wyższe niż faktycznie wykorzystana kwota inwestycyjna.

(3) Rzeczywiste koszty są niższe niż prognozowane koszty inwestycji:
Jeśli rzeczywiste koszty są niższe niż prognozowane koszty inwestycji, maksymalnie utworzona kwota inwestycyjna nie może zostać w pełni dodana, ponieważ dodanie jest ograniczone do 40 procent (do 2019 r.) lub 50 procent (od 2020 r.) niższych kosztów inwestycji. Pozostała kwota musi zostać uwzględniona z mocą wsteczną w roku początkowym jako zwiększenie zysku najpóźniej po upływie okresu inwestycji. Odsetki od zaległości podatkowych naliczane są w wysokości 0,5% miesięcznie od 15. miesiąca po roku początkowym (§ 7g ust. 3 EStG).

Uwaga: Jeśli w 2017 r. uwzględniono kwoty inwestycyjne, muszą one zostać zainwestowane najpóźniej do 31.12.2020 r. - w przeciwnym razie muszą zostać rozwiązane i oprocentowane. W wielu przypadkach taka inwestycja nie jest teraz możliwa z powodu kryzysu koronawirusowego.

Aby uniknąć tych negatywnych skutków i zwiększyć płynność finansową przedsiębiorstw, termin na kwoty inwestycyjne, których trzyletni okres inwestycji upływa w 2020 r., został przedłużony o rok do czterech lat (§ 52 ust. 16 EStG, dodany przez "Drugą ustawę o pomocy podatkowej w związku z koronawirusem" z dnia 29.6.2020 r.). Dzięki temu podatnicy, którzy chcą zainwestować w 2020 r., ale nie mogą tego zrobić z powodu kryzysu koronawirusowego, mają możliwość dokonania inwestycji w 2021 r. bez negatywnych skutków podatkowych (anulowanie, oprocentowanie zaległości podatkowych).